چند شب پیش به دیدن کنسرت گروه دستان با همکاری همایون شجریان رفتیم. مثل همیشه عالی بود و با تمام وجود لذت بردم. انتخاب اشعار بسیار بجا و هوشمندانه و فکر شده بود. در نتیجه تاثیرشان دو چندان بود. اشعار ترکیبی از کارهای بزرگان شعر بود و شاعران نو که به نظر من به خوبی توانستند در عرض چند ساعت فرهنگ غنی شعر ما را معرفی کنند . همکاری گروه با هم بسیار دوستانه و دلنشین است و همایون شجریان الحق خوب درخشید در آخر هم شعری فوق العاده زیبا از سیاوش کسرائی اجرا کردند بنام *وطن* که تمام تار و پود مرا به لرزه درآورد. شعر از عشق به وطن میگفت از زبان شخصی غربت نشین. برای من انگار حرف دل می زد. بسیار لطیف و زیبا بود .هنگام اجرا برنامه تعداد نسبتا زیادی خارجی هم حضور داشتند و من در هر فرصتی نگاهی به احوالاتشان می کردم همگی غرق در شگفتی بودند. بسیار خوشنود بودم اما با خودم گفتم که افسوس اینها از معنای این اشعار غافل هستند. موسیقی مقوله جذابی است چون ارتباطی مستقیم با روح آدمی دارد.
آن شب بیادم آمد که در ایران که بودم بشتر به موسیقی غیر ایرانی گو ش می دادم (گر چه همیشه لذتی خاص از موسیقی سنتی خودمون می بردم) اما صدای بر آمده از اتاقم بیشتر موسیقی غیر ایرانی بود تا اینکه غربت نشین شدم و جالب اینکه دیگر هیچ کششی به موسیقی غیر ایرانی ندارم و تمام لحظاتم با موسیقس سنتی خودمون پر می شود. برای خودم هم این مطلب خیلی جالب است اما گمانم بر این است که در ایران که بودم روحیه جستجو گرم بدنبال هوایی تازه بود چون همه وجودم از ایران و ایرانی بودن اشباع بود نیازی به دریچه ایی داشتم که هوایی تازه برایم بیاورد. اما اینجا کاملا کم می آورم و همین مو سیقی است که به من یاد آوری می کند که کی هستم و به کجا تعلق دارم و به نوعی روحم را سیراب می کند و آرامش می بخشد. برخی هم معتقدند که این تغییر درواقع تاثیر عوارض شناسنامه است. قضاوت با شما. برای اطلاعات بیشتر به سایت این گروه ناب مراجعه کنید:
Couple of nights ago I watched Dastan Ensemble in concert once more and as usual I really enjoyed their unique performance. To me they are one of the best Iranian traditional music ensemble, a very good example of what Iranian music is about. Unlike so many others they are cheerful and full of life, they always come up with new melodies and try to introduce new ways of composing and performing.
In this performance they had chosen the lyrics/poems very insightfully, a mix of old and modern poetry. It is a shame that the non Iranian audience couldn’t understand the poems as if they did I am sure they were even more enchanted.As one could read in their leaflet : “Persian poetry is a shared cultural heritage that is also an expression of real life. For example the Divan of Hafiz is in every home. It is a book of wisdom that people consult, love and recite.
In the middle east, music and poetry are inextricable linked. Both contain melody, rhythm, tonality and silence.Poetry is nurtured by rhythm and the magical sound of music, while music is nurtured by succinctness and tangible structure of poetry.”
Persian traditional music like all other traditional music comes from the heart and reaches for your soul, it captures your soul and nurtures it. Dastan ensemble is one of a kind…hope you could be there to witness them play their magic on your soul.
این روزها بیشتر وقتی که در اینترنت صرف میکنم برای خواندن بلاگهای جذاب ایرانی است. برایم به شدت جذاب است…نوع نوشتنشان در واقع از جنس گپ زدنهای دوستانه است و من در این مدت کم حس می کنم با کلی آدم جدید دوست شده ام و گاهی با شوق براشون پیغام می گزارم و کمی بعدتر به خودم می آیم *که چی؟حالا حس برت داشته؟این حس آشنائی تو کاملا یک طرفه است* و مسیر ذهنم تغییر می کند و یاد عشقهای آتشین دوران نوجوانی می افتم که خیلی بسیار زیاد یک طرفه بودند!!! حس جالبی نبود و نیست انگار که آدم همیشه در انتظار یک معجزه است و ته قلبت می دانی که مضبوهانه است اما اصرار داری که به ندای ته قلبت فکر نکنی. عجیبه نه؟ حالا دوستیهای مجازی جای عشقهای خیالی را گرفته. با خواندن اعترافات دربلاگ آقای نیستانی بشدت تحت تاثیر قرار گرفتم به حدی که از تصویر معشوق تازه ایشان طرحی زدم که برایم یادآور روزهای گذشته است