The Brick Sentries by Maryam Yahiaoui-Doktor (3/4/1995)
The great waves came crashing in, on the castle walls.
With the years of wear and tear, water seeped through from the sea
The repaired and re-repaired foundations shook
She, who lived and ruled there alone, worried
Long ago she’d ordered the thick walls to be built, but now they were giving
They had shook before, but she had them rebuilt, to experience no more hurt.
She had trusted them, they had worked
This latest storm was sudden, though.
Was it because she had peered over the top of the wall and wondered about the days without them?
The risk of it hadn’t came to her mind then
Oh, what was she to do?
It was best to just live as usual and hope for the best.
The storm picked up over night.
The sea hurled water up far beyond the castle walls.
On its way down, the flood washed away the ruins.
In the morning she woke up to fond the walls gone, with the calmest looking sea around it.
Her mind pointed to the ripples, panicking about pain
But her heart sat coolly in its realm and smiled at her man who wanted walls around his domain.
“No need! She shouted through life’s noises.”
این روزها بیشتر وقتی که در اینترنت صرف میکنم برای خواندن بلاگهای جذاب ایرانی است. برایم به شدت جذاب است…نوع نوشتنشان در واقع از جنس گپ زدنهای دوستانه است و من در این مدت کم حس می کنم با کلی آدم جدید دوست شده ام و گاهی با شوق براشون پیغام می گزارم و کمی بعدتر به خودم می آیم *که چی؟حالا حس برت داشته؟این حس آشنائی تو کاملا یک طرفه است* و مسیر ذهنم تغییر می کند و یاد عشقهای آتشین دوران نوجوانی می افتم که خیلی بسیار زیاد یک طرفه بودند!!! حس جالبی نبود و نیست انگار که آدم همیشه در انتظار یک معجزه است و ته قلبت می دانی که مضبوهانه است اما اصرار داری که به ندای ته قلبت فکر نکنی. عجیبه نه؟ حالا دوستیهای مجازی جای عشقهای خیالی را گرفته. با خواندن اعترافات دربلاگ آقای نیستانی بشدت تحت تاثیر قرار گرفتم به حدی که از تصویر معشوق تازه ایشان طرحی زدم که برایم یادآور روزهای گذشته است